۵۰ دربی بزرگ دنیای فوتبال؛ شماره ۸، گرمیو و اینترناسیونال

6 بهمن 97
۵۰ دربی بزرگ دنیای فوتبال؛ شماره ۸، گرمیو و اینترناسیونال
نویسنده:محمد امین یزدان پناه

رتبه هشتم لیست بزرگترین دربی های دنیایِ ما توسط FourFourTwo به دیدار گرمیو و اینترناسیونال داده شده است!

“ورزش جا”_ در جنوبی ترین ایالت برزیل و در ریو گرند دو سول، شما قطعا طرفدار یکی از دو تیم گرمیو یا اینترناسیونال خواهید بود. هر دو باشگاه در مرکز ایالت یعنی شهر والنسیا که وسعت ۴.۵ کیلومتر مربعی دارند ساکن هستند و بهترین تیم های رقابت های قهرمانی ایالت محسوب می شوند؛ طی ۹۷ دوره برگزاری این رقابت ها، در ۸۱ دوره یکی از این دو تیم به قهرمانی رسیده است (اینتر ۴۴ بار و گرمیو ۳۷ بار).

گرمیو باشگاه قدیمی تری محسوب می شود، آنها در سال ۱۹۰۳ توسط گروهی ثروتمند تاسیس شدند. با این حال این باشگاه تنها به یک خانواده آلمانی تبار مربوط می شد و بدین ترتیب شش سال بعد سه برادر ایتالیایی بنام های انریکه، خوزه و لوییز پوپه باشگاه اینترناسیونال را بنیان نهادند و به رقیب باشگاه گرمیو تبدیل شدند.
در نخستین “دربی جرنال” بین دو تیم در سال ۱۹۰۹، تیم گرمیو موفق به پیروزی ۱۰-۰ شد و برخی گزارش ها حاکی از آن است که دروازه بان گرمیو در دقایقی از بازی دروازه را رها کرده و به صحبت با هواداران تیمش پرداخته است. هر دو تیم دو بار به قهرمانی کوپا لیبرتادورس رسیدند و با این وجود این اینترناسیونال بوده که در دیدار های رو در رو، دست بالاتر را داشته است.

کارخانه جاده صاف کن؟!

لقب اینتر ماشین های جاده صاف کن است و از دیگر القاب این تیم می توان به Ace’s celeiro (کارخانه یخ ها) و Tudo’s Campeão (قهرمان همیشگی) اشاره کرد. تیم فوق العاده اینتر در دهه ۱۹۴۰ هرگز از یادها نخواهد رفت؛ تیمی که در زمان سیاست های یکپارچه سازی فوتبال برزیل از قومیت های مختلفی تشکیل شده بود. 

پنجاهمین سالگرد تاسیس گرمیو یک نقطه عطف در تاریخ این باشگاه محسوب می شود. آنها از ورزشگاه ۱۵,۰۰۰ نفری بایکسادا به ورزشگاه ۴۵,۰۰۰ نفری مونومنتال منتقل شدند (آنها همچنین در سال ۲۰۱۲ ورزشگاه ۵۵,۰۰۰ نفری مجهز خود یعنی گرمیو آرنا منتقل شدند).
اینتر نیز ورزشگاه ۲۰,۰۰۰ نفری خودش یعنی استادیو دوس اوکالیپتوس را گسترش داد. ساخت ورزشگاه جدید آنها یعنی بِیرا ریو اما حدود یک دهه طول کشید و در نهایت در سال ۱۹۶۹ افتتاح شد. گنجایش این ورزشگاه برای جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل ۵۰,۰۰۰ نفره شد و مورد استفاده قرار گرفت تا زمینه فخرفروشی هواداران اینتر به گرمیو برای استفاده از ورزشگاهشان در جام جهانی فراهم شود.
چیزی که در این ورزشگاه ها مشاهده می کنید اما برخلاف بسیاری از ورزشگاه های سایر شهرها است. در این دربی، هواداران دو تیم از بنرهای بزرگ، مواد آتش زا و هر آنچه به این دیدار شور و شوق می افزاید استفاده می کنند. ترکیب هواداران قرمزپوش اینتر در برابر آبی-مشکی-سفید پوشان گرمیو، فضای جالبی را در ورزشگاه بوجود می آورد.
باوجود اینکه تعداد هواداران اینتر بیشتر از گرمیو است اما همواره در برزیل از هواداران گرمیو بعنوان یکی از متعصب ترین هواداران فوتبال در این کشور یاد می شود. در ورزشگاه جدید گرمیو فضایی در پشت دروازه این تیم بوجود آمده است که پس از گل زدن این تیم، هواداران به سمت پایین بدوند تا به بازیکنان تیمشان برسند و خوشحالی شان را با آنها تقسیم کنند.

بهترین بازیکنانِ دربی

در هر دربی ای، ستاره هایی ظهور می کنند و این دربی هم از این قاعده مستثنی نبوده است. در دربی سال ۱۹۹۹، مهاجم دندان خرگوشی ۱۸ ساله گرمیو رونالدینیو، با ارائه نمایشی تماشایی و به ثمر رساندن گل پیروزی بخش تیمش به ستاره آن دیدار تبدیل شد. او این عملکرد فوق العاده را در برابر مدافعی چون دونگا که کاپیتان تیم ملی برزیل بود و با سلسائو به قهرمانی جام جهانی ۱۹۹۴ هم رسیده بود، به ثبت رساند.

سپس نوبت به اریکو لارا می رسد. دروازه بان افسانه ای گرمیو در سال ۱۹۳۵ باوجود مشکل قلبی ای که داشت در دربی حاضر شد. بمحض اینکه یک پنالتی برای اینتر گرفته شد، دکتر به او توصیه کرد که درون دروازه قرار نگیرد. لارا اما با خودخواهی تصمیم به قرارگیری در دروازه اش گرفت. با این حال و پس از آن ضربه (که از قضا توسط برادرش زده شد!)، لارا قادر به ادامه کار نبود و تعویض شد و سرانجام دو ماه بعد درگذشت. از لارا همواره در سرود باشگاه گرمیو یاد می شود.
اینتری ها اما همواره دوست دارند تا دربی سال ۱۹۸۹ را به یاد آورند؛ دیداری که به “Grenal Of The Century” تبدیل شد. دور رفت دیدار دو تیم در قالب رقابت های قهرمانی برزیل بدون گل مساوی به پایان رسیده بود و بازی برگشت در حضور ۸۰,۰۰۰ نفر تماشاگر و در نهایت هیجان و استرس برگزار می شد. نیمه اول با نتیجه ۱-۰ به سود گرمیو پایان یافت و با اخراج یکی از بازیکنان اینتر در ابتدای نیمه دوم، آنها ۴۰ دقیقه پایانی بازی را ۱۰ نفره دنبال کردند. با این حال نیلسون، مهاجم مصدوم اینتری ها با به ثمر رساندن دو گل به شکلی غیرقابل باور آنها را پیروز این نبرد به یاد ماندنی کرد.
مائوریسیو ساوارِسِه، خبرنگار برزیلی FourFourtwo درباره این دربی می گوید:

از یک هفته پیش از آغاز این دربی، درباره چیزی جز این بازی در ریو گرند دو سول صحبت نمی شود. در دهه ۷۰ این اینترناسیونال بود که قدرت را در دست داشت. با این حال گرمیو تلاش کرد و در دهه ۸۰ تیم قدرتمندی شد. از آن موقع تا به امروز قدرت بین این دو تیم همواره در حال دست به دست شدن بوده است و این دربی رقابتی بین دو غول بزرگ فوتبال برزیل بوده است که هیچگاه برنده از پیش تعیین شده ای نداشته است.

۵۰ دربی بزرگ دنیای فوتبال | قسمت اول | ۴۱-۵۰
۵۰ دربی بزرگ دنیای فوتبال | قسمت دوم | ۳۱-۴۰
۵۰ دربی بزرگ دنیای فوتبال | قسمت سوم | ۲۱-۳۰
۵۰ دربی بزرگ دنیای فوتبال | قسمت چهارم | ۱۱-۲۰
۵۰ دربی بزرگ دنیای فوتبال | قسمت پنجم | شماره ۱۰؛ زمالک و الاهلی
۵۰ دربی بزرگ دنیای فوتبال | قسمت ششم | شماره ۹؛ دورتموند و شالکه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

مطالب مرتبط

اخبار بیشتر