league iran

فوتبال ایران؛ دیگری جایی برای مهربانی و لذت وجود ندارد

13 مهر 98
فوتبال ایران؛ دیگری جایی برای مهربانی و لذت وجود ندارد
نویسنده:بابک امیری

در فوتبال ایران همه چیز می‌بینید جز فوتبال!!!

” اختصاصی ورزش جا”_ وقتی صحبت از فوتبال می‌کنیم، ناخودآگاه به هیجان می‌افتیم به اینکه تیم‌مورد علاقمه‌مان برنده شود بازیکن مورد علاقه‌مان گلزنی کند و بدرخشد به اینکه یک لذت واقعی و یک تفریحی واقعی را حس و تجربه کنیم چیزی که در فوتبال این روزهای‌مان تبدیل به آرزو شده است.!

فوتبال ایران در چندین سال اخیر نمره اخلاقش صفر بوده است جایی که دیگر هیچ حرمت و احترامی وجود ندارد همه می‌آیند که حق خودشان را با زور با دعوا با پرخاشگری بگیرند از مربی گرفته تا بازیکن تا هواداران در سکوها، این واقعا همان چیزی است که قرار است از آن لذت ببریم این همان ورزش پرطرفدار کل دنیا است که بابت آن‌ها مرزها و قلب‌ها به هم نزدیک می‌شوند این همان ورزشی است که از دورترین نقاط سردسیر تا گرم‌ترین نقاط گرمسیری برای تماشای آن له‌له میزنند این همان ورزش مشترکی است که برای تمام لهجه‌ها و گویش‌ها و رنگ‌ها جای دارد.

نه من اینطور فکر نمی‌کنم این فوتبال دیگر ابدا دوست داشتنی نیست فوتبالی که در آن هیچ حد و مرزی برای کلمه‌ای به نام احترام وجود ندارد جایی که هموطن در ورزشگاه‌ به هموطن خود فحاشی میکند هموطن خود را مجروح میکند و … به راستی ما در این فوتبال شبیه به میدان جنگ بدنبال چه‌میگردیم و اصلا چرا برای مان انقدر مهم است؟ این سوال را شاید از طرفدار هر تیمی بپرسید می‌گوید من از فلان سال تا الان عمر و جوانی را پای این تیم گذاشتم و روی تیم موردعلاقم تعصب دارم ولی آیا تعصب یعنی فحش دادن یعنی مجروح کردن یعنی کتک کاری و پرخاشگری و … ن آقاجان این طرفداری کردنت مفت نمیارزد این طرفداری نیست این افراطی‌گری مطلق است. طرفدار واقعی یعنی کسی که کمی‌ها و کاستی‌های تیمش را بیان می‌کند تا تیمش نقاط ضعف را تبدیل به نقاط قوت کنند اما نه بصورت فحاشی در ورزشگاه‌ها یا در فضای مجازی، طرفدار یعنی عرق همیشگی به تیم تحت هر شرایطی چه تیم در رتبه اول جدول باشد چه در میانه جدول و چه در انتهای جدول، هواداران لیورپول نزدیک به 30 سال قهرمان لیگ برتر انگلستان نشده‌اند اما همیشه پشت تیم خود ایستاده‌اند و دست از تشوق کردن برنمی‌دارند چرا ما نمی‌توانیم کمی از آنها حرفه‌ای گری را در هواداری را بیاموزیم. آیا با فحاشی و دعوا چیزی درست خواهد شد؟؟! ابدا درست که نخواهد شد بدتر نیز خواهد شد پس کمی به خودمان بیایم فوتبال یک ورزش برای لذت بردن و تفریح کردن است نه جایی برای دعوا و ایجاد فضای رعب و وحشت و بی‌فرهنگ بودن.

از هوادار که بگذریم باید آقایان فوتبالیست را زیر ذره‌بین قوی قرار دهیم؛ شمایی که پول‌های میلیاردی و ماشین‌های آخرین سیستم و بهترین خانه‌ها و خوشگذرانی‌ها را دارید و شهرت پر آوازه‌تان همه‌جا پیچیده است! آیا به همان میزان که روی پول گرفتن‌تان از باشگاه، فعالیت‌های دائم‌تان در صفحات مجازی و تیپ و ظاهرتان دقیق و وسواس هستید آیا روی نوع رفتارتان و طرز برخوردهای تان و ادبیاتی که به‌کار می‌برید همین قدر دقیق و وسواسی هستید؟ جایی که شما در یک مسابقه‌ای که چندین میلیون بیننده دارد به راحتی فحاشی میکنی و بدترین الفاظ را به‌کار میبری و با درگیری‌های فیزیکی و لفظی که در زمین مسابقه انجام میدهی جو سکوها و فضای مجازی را ملتهب میکنی یکبار پیش خودت فکر کردی که این حرکتت یا رفتارت چه خسارات جبران ناپذیری را به بدنه یک جامعه میزند و مسبب چه فاجعه‌هایی میشود؟؟ اکثر فوتبال دوستان ایران را قشر جوان تشکیل میدهند قشری با شور و حرارت و غرور جوانی در سر. این جوان هوادار وقتی ببیند که ستاره مورد علاقش چنین رفتارهای بدی را انجام می‌دهد او هم خود را در جایگاهی قرار می‌دهد که به راحتی فحاشی کند و جنگ و دعوا چه در داخل ورزشگاه چه در خارج از ورزشگاه و چه در فضای مجازی به پا کند. پس آقایان به اصطلاح ستاره کمی محض رضای خدا هم که شده به خودتان بیایید و در رفتار و کردارتان تجدید نظر اساسی کنید.

و اما مربیان عزیز، شما که سکان دار یک تیم هستی و تمام چشم هواداران و بازیکنان به شما دوخته شده است لازم نیست برای طبرئه کردن خود و شانه خالی کردن از زیر مسئولیت و فشارها، توپ را همیشه به سمت داور،سازمان لیگ، فدراسیون، کمیته انضباطی و ابر و باد مه خورشید بیندازی و همیشه همه را متهم کنی به اینکه اگر این کارها نمیشد اگر آقای X فلان کار را نمی‌کرد و … تیم ما نتیجه می‌گرفت یکبار هم مرد و مردانه بگو تقصیر این شکست گردن من بوده است ضعف تاکتیکی من باعث ضربه خوردن تیم شده است چرا همیشه خود را پاک و منزه از هر اشتباه می‌دانی و همیشه معترضی و جالب تر از این چرا همیشه حق با تو هست و طرف مقابل گناهکار؟!! حتی بزرگترین مربیان فوتبال جهان نیز هر موقع اشتباه کنند می‌پذیرند و می‌گویند اشتباه از جانب من بوده است و عذرخواهی می‌کنند اما گویی در کشورما تمام مربیان به حدی از علم و عرفان رسیده‌اند که گویی از هر اشتباهی مبرا هستند.!!!

فوتبال ایران اگر می‌خواهد پیشرفت کند این شومن بازی‌ها باید تمام شود باید این من من کردن‌ها تمام شود باید این حجم از نفرت و کینه‌ها نسبت به اشخاص و تیم‌ها کم شود باید دو کلمه در آن حکمفرمایی کند قانون و احترام.

عاشقان واقعی فوتبال می‌خواهند از لذت وصف نشدنی فوتبال سیراب شوند اما متاسفانه در این شرایط واقعا خود کلمه فوتبال در فوتبال ما گمشده است در فوتبال ایران همه چیز می‌بینید جز فوتبال!!!

نقطه سر خط.

پایان…

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

مطالب مرتبط

اخبار بیشتر